Klasik anlamda ürün, fonksiyonel fayda sunan bir nesne olarak tanımlanırken; marka , belli bir ürün veya hizmetin değerini gösteren bir isim, sembol, dizayn veya işaret olarak tanımlanmaktadır.

Gerçekte marka, logo veya isimden öte yönetilmesi ve korunması gereken kompleks, değerli ve soyut bir iş değeridir.

Marka bir ürünün dünü ve geleceğidir.

Sınai Mülkiyet anlamında ise marka ; bir işletmenin mal veya hizmetlerini bir başka işletmenin mal veya hizmetlerinden ayırt etmeyi sağlaması koşuluyla kişi adları dahil, özellikle sözcükler, şekiller, harfler, sayılar, malların biçimi veya ambalajları gibi çizimle görüntülenebilen veya benzer biçimde ifade edilebilen, baskı yoluyla yayınlanabilen ve çoğaltılabilen her türlü işaretleri içerir. Markada en önemli kriter, ürün yada hizmetleri benzer ürün yada hizmetlerden farklılaştırmayı sağlayan ayırt edici özelliğinin bulunmasıdır.

Günümüzde markalar somut varlıklardan daha değerli hale gelmiştir. Öyle ki şirketlerin güçleri sahip oldukları maddi varlıklardan ziyade artık markalarının değerleri ile ölçülmektedir. Değer taşıyan her şey gibi markaların da korunması gereklidir. Markanın koruması elbetteki onun sahibi adına tescil edilmesi ile başlar. Marka koruması hemen hemen dünyanın tüm ülkesinde Türkiye'nin de 1930 yılında imza atığı "Paris Anlaşması" kriterlerine göre korunur. Türkiye'de markalar, Paris Anlaşmasına uygun olarak hazırlanmış olan ve 1995 yılından itibaren yürürlükte olan 556 sayılı kanun hükmünde kararnameye göre korunur.

Gerek üretim, gerekse hizmet işletmeleri ürün veya hizmetlerini ayırt etmek için kullandıkları markaları bir başkası tarafından taklit edilmemesi için onları "marka tescili" ile koruma altına almalıdırlar. Marka tescili; kullanılan isim, logo veya ayırt edici işaretin birebir aynısının veya benzerlerinin kullanılmasını engelleyen en önemli ve güçlü kanuni yoldur.